31.1 ภาษาฟอเเทน

 ตอนนี้เป็นกะว่าจะเป็นตอนเกี่ยวกับภาษาฟอเเทนเเละเอ็มเอสเอ็น

เปิดดูในเวบวันที่1เมษา มีคนพูดเรืองวันโกหกเเห่งชาติ เเล้วก็มีฉากที่ตัวละครพูดเรื่องโกหกพอดี ก็เลยพักตรงนี่ไว้ให้เข้ากับเเฟชั่นวันโกหก

เรื่องก็เริ่มโดย

พอไข่หวานอาบน้ำในห้องนอนพี่จอยเสร็จเเล้ว มันก็เดินเเก้ผ้าออกจากห้องน้ำ กะว่าจะอ้อนพี่จอยให้ดูดส่งท้ายก่อนกลับบ้าน  เเต่พี่จอยเจ้าของห้องหายไปไหนไม่รุุ้  เสื้อเเละกางเกงขาสั้นสีฟ้าลายการตุนของเธอยังกองอยุุ่ที่ถังขยะ มันจึงใส่เสื้อผ้า ไข่หื่นเริ่มมองหากุญเเจห้องเเละล็อคห้องพี่จอยไว้ก่อนเดินออกไป

ในห้องครูชาคริตซึ่งเหมือนห้องครูจอยเเทบทุกอย่าง พี่จอยนั่งขัดสมาฺธิบนเสื่อเธอกำลังกัดกินชมพูอย่างอร่อย ภาพบนทีวีมีข่าวกีฬามีพิธีกรชายเป็นคนอ่านข่าวเเละมีเสียงเปิดรายการเป็นเพลงไฟนอลเค้าดาวน์

ไข่หวานนึกถึงตอนน้ำฝนเล่นคียบอร์ด เธอเคยบอกไม่ชอบดนตรีเพราะถุกเเม่บังคับให้เรียนดนตรีคลาสิคตั้งเเต่เด็ก เเต่เหมือนคืนวันปีไหม่น้ำฝนดูสนุกดี รวมทั้งวันที่น้ำฝนมาซ้อมเล่นดนตรีด้วย
ครูชาคริตใส่เสื่อฮาวายกางเกงขาสั้นสีขาว ส่วนพี่จอยเธอใส่เสื้อยืดสีเหลืองอ่อนเเละกางเกงยีนต์
พี่จอยเหมือนจะไม่สนใจหันไปดูทีวีเลย เธอคงชอบเเต่รายการเพลงเอ็มทีวี  ครูฝึกสอนวิชาฟิสิกซ์กำลังกัดชมพูคำใหญ่ๆอยู่ ปากของพี่จอยน่ารักจนไข่หวานนึกถึงภาพเธอกำลังกัดส่วนนั้นของตัวมันอยู่ ควยมันเเข็งบวมขึ้นในกางเกงยีนต์ทันที ส่วนครูพี่ชาคริตกำลังดูเหมือนจะสนใจข่าวกีฬาในทีวีอยู่บ้าง ขณะกำลังกัดมะม่วงที่ฝานเป็นเเผ่นบางๆจิ้มน้ำพริกอยู่ น่าจะฝีมือพี่จอยฝานให้


ไข่หวานเองก็ไม่สนใจอะไรในห้องทั้งนั้นนอกจากพี่จอย มันยิ้มเเฉ่งมองดูขาขาวสวยๆของพีจอย เธอยิ้มน้อยๆขึ้นเเวบนึง ก่อนจะจิ้มชมพูคำใหญ่กับพริกเกลือในจานสีเหลือง  ใกล้ๆพี่จอยมันเห็นจานมะม่วงบนโต้ะจำนวนนึง

"พี่จอยอยากกินยำมะม่วงมั้ยคับ"

ไข่หวานหยิบมะม่วงลุกนึงมาประกอบคำถาม

"ขอบใจ "

เธอตอบง่ายๆ  เหมือนเธอจะสนใจเครืองเกมเล็กๆสีขาวข้างมือของเธอขึ้นมาฉับพลัน ไม่หันมามองไข่หวานด้วยซ้ำ ชาคริตมองอาการเเฟนเก่าอย่างสนใจ เหมือนเธอจะร้อนขึ้นมาฉับพลัน เอามือยกเสื้อขึ้นมาพัดเบาๆ สายตาของครูชาคริตปะทะกับสายตา 'มองหาอะไรชาคริต' ของสาวจอยกลางอากาศ

มันยิ้มขำๆก่อนจะเปลี่ยนสายตาไปทางอื่น ไข่หื่นมองสะดือเเละเนื้อขาวสวยที่โผล่ขึ้นมาใต้เสื้อยืดสีเหลืองเเวบนึงอย่างคลั่งไคล้

นักศึกษาคณะวิทยาศาตร์สาขาฟิสิกซ์จอยรดา มองไข่หวานกำลังสับมะม่วงตับๆๆๆอย่างตั้งใจ ก่อนจะเทลงไปใส่ชามเเล้วเอาน้ำปลาราดจากนั้นก็เอาช้อนคนๆ    เธอถอนหายใจกับภาพตรงหน้า น้ำลายสอขึ้นมาทันทีเเต่ว่ามัน..

oO(ไม่มีลีลาเลยไข่ ไม่เหมือนเมือคืน)

"ใส่หอมเเดงด้วยไข่  เเล้วก็  พริกไทยป่นด้วย ครุจอยชอบ"

ชาคริตพูดหลังมันนั่งมองอาการสาวจอยที่เธอปลงกับยำมะม่วงของไข่หวาน  เเต่เธอคงไม่อยากพูดจาทำร้ายจิตใจมัน ครุชาคริตยิ้มไร้ความจริงใจให้เธอ ขณะที่สาวจอยก็ส่ายหน้าขำๆให้ชาคริต พี่สาวคนสวยเปิดร้านเค้ก เเต่น้องชายขนาดยำมะม่วงก็ยัง...

 ไข่หวานรีบเปิดตู้เย็นหาหอมเเดงเเละน้ำตาลกับพริกผงมาใส่ กวนๆเเล้วหันไปมองครุชาคริต เหมือนจะขอเเนะนำเพิ่มเติม ครูชาคริตกวักมือเรียกมัน

"พี่ตัดริบบิ้นก่อนก็ได้ไข่"

  ชาคริตพูดพลางเอาช้อนตักชามมะม่วงยำฝีมือกีตาร์ประจำวงคำโตมาลองชิม

"อร่อยเลยจอย "

สาวจอยมองอาการของชาคริตที่คงไม่โกหกเรื่องเเค่นี้ เธอเลยเอาช้อนตักมาชิมคำนึง หันไปทางไข่หวานเเล้วพยักหน้าเบาๆ

ไข่หวานยิ้มอย่างดีใจ เเต่มันไม่กินยำมะม่วงที่มันทำ ดันเเย่งชมพู่ของพี่จอยกิน

สาวจอยได้เเต่มองชาคริตอย่างทึ่งๆ ผุ้ชายคนนี้....


บนรถเก๋งของพี่จอย ครุชาคริตนั่งข้างคนขับ ไอ้หื่นนั่งหลังรถ  อากาศยังร่มรืนถึงใกล้จะสี่โมงเเล้ว เธอไม่ได้ขับด้วยความเร็วนัก ทำนองนั่งรถชมวิว ป่าไม้สีเขียวขจีรอบข้างทำให้จิตใจสงบ คิดถึงเหตุการณ์เมือคืนเเล้ววยิ้มๆ  ตื่นสองโมงก็เก่งเเล้วไม่รู้ได้นอนกันกี่โมงเมือเช้า

จอยรดาเธอเเวบมองไข่หวานที่กำลังมองอะไรสักอย่างทางถนนขวามือ เห็นผุ้หญิงผมยาวน่าจะวัยเรียนมหาลัยใส่เสื้้อเหลืองผ้ามันยัดขอบไว้ข้างในกางเกงยีนต์รองเท้าเเตะ กำลังยืนโทรศัพท์ในตุ้โทรศัพท์สีฟ้า ข้างตลาดนัด ร้านขายกับข้าวมีประปราย เยอะพอสมควรพอๆกับของสดผุ้คนในตลาดคึกคัก

"สวยใช่มั้ยละไข่"

พี่จอยถามความเห็ํนไอ้เด็กหื่น

"สวยคับพี่จอย ผมมาโทรที่ไร เจอพี่คนนี้เเทบทุกที"

ครุชาคริตหันไปมองอาการครุจอย สุดสวยไม่มีอาการใดๆ ทั้งสิ้นบนใบหน้า เหมือนปกติของเธอ รวมทั้งไข่หวานก็เหมือนกัน อาการของมันเวลาเห็นสาวสวยๆมันก็เหมือนเดิมหื่นออกนอกหน้า สองคนนี้เหมือนจะต่างกันราวฟ้ากับเหว เเต่มีบางอย่างที่คล้ายๆกันอยู่ เหมือนขาวกับดำ ชาคริตคิดขำๆ

"ข้างตุ้นี้มีร้านข้าวต้มอร่อยมากพี่จอย ไข่ไปนั่งกินประจำรอพี่สาวคนนี้ พี่โทรนานจริงๆคับ"

เเววตายิ้มเป็นประกายบนใบหน้าจอยรดาเเวบนึง ชาคริตสังเกตเห็น

สาวจอยนึกถึงสมัยเธอคุยกับเเฟนเก่าสมัยเรียนปี2 เธอนั่งโทรเลยด้วย น่าจะนานกว่าสาวคนนี้ไม่รุ้กี่เท่า 

"ไว้ไข่จะซื้อข้าวต้มไปฝากพี่จอยนะคับ"

"ชอบมากเลยของฟรี"

สาวสวยตอบอย่างไม่สนใจนักเเต่ใจเต้นตึกตักโดยไม่มีเหตุผล  เธอยังคงรู้สึกอิ่มเอมกับเรื่องเมื่อคืนไม่ได้จางหายไปไหน เหมือนบางอย่างยังวนเวียนอยู่เเถวท้องน้อยเธอ  ถ้าเป็นที่บ้านเธอเอง เธออาจจะเล่นเกมกับไข่หวานจนสว่างคาตาไปเเล้วก็ได้

" พี่ชาคริตชอบมั้ยคับข้าวต้ม ร้านนี้อร่อยนะไข่เเนะนำ"

oO(ทีพี่จอยไข่จะซื้อมาฝาก ส่วนพี่ชาคริตมันเเนะนำว่าร้่านนี้อร่อย )

ชาคริตหัวเราะในใจ พอจะช่วยกลบเรื่องหลอนๆเมือ่คืนลงได้บ้าง บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลส่วนนึงที่จอยติดหนึบกับเด็กคนนี้ก็ได้   

"พี่ชอบข้าวต้ม เเต่ถนัดเเบบโจ้กวะไข่ ยิ่งใส่มะนาวนะอย่างเด็ด"

ชาคริตพุดไปคนละเรืองกับสื่งที่มันคิด 

สาวจอยอดขำกับผู้ชายที่มีรสนิยมเเปลกๆเรืองอาหารไม่ได้ เธอเองก็งงชิบหายตอนชาคริตไปกินข้าวต้มกับเธอในคืนนึง มันตักน้ำส้มใส่ข้าวต้มจะๆ เเถมกินอย่างอร่อยๆสุดๆ

"พี่จอยคับไข่อยากลงที่ตลาด "

"ไข่ไม่ไปเล่นเกมบ้านพี่เหรอ วิงคอมมานเดอร์เล่นสองคนสนุกดีนะ"

ครูชาคริตรับหันไปมองคนขับรถสาวทันที เธอเหลือบตามองชาคริต ด้วยสายตาที่ถามว่า  'มีอะไรเหรอ'ชาคริต ' ครูฝึกสอนวอชาเคมียิ้มๆเท่านั้นมันไม่พูดไม่จา เมือพี่จอยเริ่มจับได้ถึงความคิดหื่นๆของมัน นิ้วชี้่ของเธอจึงชี้ขึ้นที่หน้ามันทันที หน้าเเดงระเรือ เเต่ส่ายหน้ากับความคิดครูชาคริต คิดได้ไงเนี่ย

ชาคริตนึกภาพจอยรดาเล่นเกมกับไข่หวานครึ่งชั่วโมงเเละตับๆๆๆๆฟกันครึ่งชั่วโมงต่อ มันอดไม่ได้ต้องหัวเราะออกมา

"วันนี้ไข่จะไปซื้อเเผ่นดิส ไข่ยืมหนังสือภาษาฟอเเทนมา เพิ่งอ่านได้สิบเเผ่นวันจันทร์ต้องคืนเเล้วพี่"

oO(โอโห เด็กหื่นของพี่ ขึ้นต้นซะสวยงาม นึกว่าขยันมาก)

สาวสวยยิ้มเลือดฝาดสาวยังติดบนใบหน้า บางทีไข่หวานก็ไม่ต้องพยายามหามุกเป้กๆมาเอาใจเธอนักก็ได้ มันขำในตัวมันเองอยุ่เเล้ว

"  ให้พี่จอยสอนให้สิไข่ พี่จอยได้เกรดเอภาษาฟอเเทน "

ชาคริตตกใจที่มันพูดเรื่องจริง เเต่ทำไมสายตาจอยถึงมองมาทางมันเเว้ดๆอย่างนี้นะ

"พี่จอยเล่นเอ็มมั้ยคับ"

สาวสวยไม่รู้ว่าไข่หื่นจะขอเอ็มเธอไปทำไม เบอร์โทรเธอมันก็ได้ตั้งเเต่วันเเรกที เจอกัน... 
ไม่เห็นโทรมาสักครั้งยกเว้นครัง้เเรก เธอเเวบมองมันบนกระจกรถ

 "จอยมือขวา @gmail.com  "

เธอมั่วๆไปงั้นๆ มีเบอร์โทรตั้งนานก็ไม่โทร ดันมาขอเอ็ม ไอ้เด็กหื่น

เเต่กลับบ้านไปเธอจะสร้างอีเมย์ไหม่นี่ไว้รอมัน

"จอยมือขวา หรือพี่ "

ไข่หวานอดขำไม่ได้กับชื่ออีเมย์พี่จอย มันคิดว่าเธอคงจะพูดไปเรื่อยเปือยเห็นๆ ไม่ใช่อีเมย์จริงของเธอเเน่นอน  มันผละจากเบาะนั่งด้านหลังชะโงกหน้าไปมองหน้าสวยๆของพี่จอยเเวบนึง

เสียงหัวเราะเบาๆของไข่หวาน ใกล้ๆนี่เองข้างหลัง ทำเอาสาวสวยหน้าเเดงขึ้นมาทันใด  มุกนรกของไข่หวานสุดเป้กเเต่เวลานึกถึงตอนนั้นเเล้วเธอทำไมถึงเกิดหวาบหวามขึ้นมาได้นะ

"ผม จะสร้างเมย์ ไข่หวานมือซ้าย   @gmail.comไปเเอดนะพี่"

ครูชาคริตมองอาการสาวจอยที่หน้าเเดงเธอผสมกับมีอาการขำเล็กๆ มันได้เเต่สงสัยว่าสองคนนี้ขำเรืองอะไรกัน ขำตรงไหนวะ จอยมือขวา ไข่หวานมือซ้าย เเต่เอาตงๆนะ สองชื่อนี้มันคงหาคนมีชือเหมือนยากมาก เฮอ ชาคริตคิดขำๆ

"ไข่ก็รู้ว่าพี่จอยชอบเล่นเกม ไม่มีเวลาพิมพ์หรอก เเต่มีอะไรก็ส่งข้อความไปละกัน"

oO(นางเอ้กนางเอกเลยจอย)

ชาคริตยิ้มให้ครูจอย เเต่ทางนั้นทำเป็นไม่สนใจ พอถึงตลาดย่านร้านขายชำ ไข่หวานก็ขอตัวลงจากรถหน้าร้านขายอุปกรณ์การเรียน

"ถ้าไข่อ่านฟอเเทนเเล้วไม่เข้าใจ ถามพี่จอยได้นะ ที่โรงเรียนก็ได้"

สาวจอยพูดกับเด็กผู้ชายตรงหน้า อย่างน้อยมันก็ใฝ่เรียนละนะไม่ได้หื่นเพียวๆ

"ขอบคุณคับพี่ เเล้วเจอคับพี่ชาคริต"ไข่หวานยิ้มขอบคุณพี่จอย

"เออ"


ครูชาคริตโบกมือให้มัน ขณะไข่หวานยิ้มให้ครูทั้งสองคน สาวจอยเอากระจกรถขึ้นช้าๆ


คุณเเพรววดีอมยิ้มอยุ่หน้าสระน้ำ เธอมองมือถือเรียกเข้าโชว์หมายเลขประจำ ที่ไม่อยุ่ในรายชื่อติดต่อของเธอเลย เป็นเบอร์โทรจากตุ้โทรศัพท์เครื่องเดิม เด็กคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนอะไรง่ายๆเเม้เเต่ที่โทรศัพท์

"เเพรววดีพูดค่ะ"

"คืดถึงน้าเเพรวจังเลยคับ"

"ใครพูดคะ"
"
"ไข่หวานคับน้า"

สายตาคุณเเพรวมองไปทางประตุครัวของบ้านเป็นระยะๆ เผือลูกสาวลูกเขยออกมา เธอขี้เกียจเปลี่ยนที่โทรตอนนี้ เเต่ก็ นะ ไม่น่าจะลงมาง่ายๆกันหรอกวันนี้

"ไข่หวานเล่นกีตาร์เก่งจัง น้าก็ไปดูด้วยนะคืนปีไหม่นะ"

"น้าเเพรวสวยมากคับ ขอโทษนะคับที่ไม่ได้ลงไปไหว้น้า"

ระดับเเพรวดี ถ้าเธอได้เงินครั้งละบาทต่อการมีคนชมว่าสวยหนึ่งครั้ง เธอคงได้เงินหลายหมื่นในหลายปีที่ผ่านมา มันไม่มีความหมายอะไรเลย เเต่ทำไมเธออมยิ้มน้อยๆก็ไม่รุ้ได้

"น้าเเพรวเล่นเอ็มมั้ยคับ"

"เอ็มเอสเอนนะเหรอไข่หวาน"

"คับน้า
"
"เล่นสิ ไข่หวานอยากเเชทกับน้าเหรอ "

oO(จะบอกว่าน้าขี้เกียจพิมพก็ยังไงๆอยุ่)

"ไข่อยากเจอน้าเเพรวเเต่รุ้คับว่าน้าเเพรวยุ่ง"

oO(ตายเเล้ว .....ไม่เอาไม่พูดไม่หวาน)

"ไข่เล่นเอมที่บ้านเหรอ"

"ไม่คับส่วนมากผมเล่นที่ร้านเน็ทคับ กลับบ้านวันเสาร์ถึงได้เล่นคอมบ้าน"

เเพรววดีกะว่าจะส่งรุปเธอเซ็กซี่ๆไปให้ไข่หวาน โครงการใหญ่พับลงทันที โอกาสรุปหลุดเยอะมากๆๆ พวกร้านเน้ทมักมีโปรเเกรมจับหน้าจอลูกค้่า มันเห็นทุกอย่างบนจอ

"น้าขออีเมย์ไข่หน่อย"

"คับ"

"เด่วน้าจะส่งรุปไปให้ เปิดที่บ้านนะ น้าจะเชตพาสเวิร์ดด้วย ชื่อน้าเลย"

"เเพรว ใช่ไหมคับ"

"ใช่ค่ะ"

เเพรววดี จินตนาการสุดสยองถ้าเเม่ของไข่หวาน หรือน่องต่ายเกิดเฮี้ยนอยากดูอีเมย์ที่ส่งหาไข่หวาน เห็นรุปโป็ที่เธอส่งไปให้ คงได้อธิบายกันยืดยาวเเน่  น้องต่ายใจกว้างระดับนึง เเต่คงไม่ใจกว้างได้ทุกเรื่องหรอก

"วันนี้มีโปรเเกรมจะทำไรมั่งคะ"

"อ่านหนังสือคุ่มือการเขียนภาษาฟอเเทนคับ"

oO(อือหือ)

"น้าเคยเรียนสมัยมหาลัยนะ จอคอมสีส้มค่ะ"

เสียงหัวเราะเบาๆดังในโทรศัพท์ ไข่หวานงงๆว่าน้าเเพรวขำอะไร เเต่มันไม่อยากขัดจังหวะเธอ

เเล้วเธอก็พูดเบาๆขึ้นว่า

"ให้น้าติวให้เอาไหม น้าได้เกรดเอนะวิชานี้"

 " น้าอยุ่ไหนคับ "

"อยุ่บ้านลุกสาวค่ะ"

เเพรววดีรุ้สึกถึงอาการเงียบซึมฉับพลันทันใดของคุ่สนทนาทั้งที่เมื่อกี้ยังจ้ออยุ่เลย

"น้าชอบในป่า หรือบ้านสวน หรืออพาตเมนตคับ"

"อพาตเม้นข้างสถานีรถไฟก็ดีนะไข่"

"คับน้า"

เเพรววดีฉุกคิดขึ้นได้ว่าจะเอาไข่หวานขึ้นไปยังไงให้เธอไม่ยุ่งยากถ้าไปอพาตเม้นต์ เธอเลยเลือกตัวเลือกไหม่

"น้าเปลี่ยนใจละ ไปเที่ยวบ้านสวนน้ากันดีกว่า"

เํธอคิดถึงผัวเมียเฝ้่าสวนที่ยังไม่กลับจากปีไหม่ต่างจังหวัด

"เเล้วเเต่น้าคับ"

"รอที่ร้านเค้กนะ น้าไปซื้อเค้กเเล้วค่อยไปยืนรอหน้าที่เดิม ไม่ต้องรีบมันเเดด"

"ขอบคุณมากคับน้า"

คุณเเพรววดีมองขึ้นไปบนหน้าต่างชั้นบนบ้าน


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นรัวๆ ครูเเววกำลังเล่นมีความสุขในท่าหมาอยู่กับไอ้เสก มันกำลังบดกว้านลำควยของมันเเล้วค่อยๆเสือกเข้าไปจนหมดเเม็ก ขณะกำลังประคองไหล่เมียไว้เบาๆ เเล้วเริ่มตับๆๆๆๆเเข่งกับเสียงโทรศัพท์เฉยเลย

ครูเเววนััน เธอไม่ได้รีบจะไปรับโทรศัพท์ในตอนเเรกเเละอาจจะทำเฉยเลยก็ได้ เธอเเอ่นสะโพกรับท่อนเนื้ออย่างคนรู้ใจกันมาเป็นสิบปี เมือเสียงโทรศัพท์หายเงียบไป เธอเเทนที่ด้วยเสียง เสกๆๆเมียเสียวจัง ลึกๆๆ   

เเต่เสียงกริ้งเเค่5ครัง้เท่านั้น มันเริ่มดังขึ้นอีกเเล้ว เเล้วเงียบทันทีเมือครบ5ครัง้เเบบนี้ เธอเริ่มสงสัยว่า

  ครูเเววเธอต้องหันไปมองไอ้เสกที่ยังตะบันเธออย่างไม่สนสี่สนเเปดใดๆ ให้หยุดดำเนินการ เหมือนไอ้เสกก็รู้ว่่า กริ้ง5ครัง้นี่ อาจจะเป็นน้าเเพรว เพราะเธอก็เคยโทรหามันก็โทรเเบบนี้ มันจึงหยุดชั่วคราว

มันดึงลำออกจากร่องลื่นของเมียทันที ครูเเววหันไปยิ้มงอดๆให้ผัว เเล้วนอนหงายพักผ่อนโชว์หน้าอกเต่งตุงหัวนมเเข็งเป้ก เนินนูนเเฉะๆเด่นขึ้นท้าทายสายตาผัว เธอค่อยๆขาถ่างออกทีละน้อยยั่วควยไอ้เสก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์

สายตาเมียบอกบางอย่างที่ไอ้เสกมันคิดว่า เเม่ยายมันโทรมา ครูเเววเริ่มคุยโทรศัพท์เเล้ว

 "กุญเเจอยู่บนโต้ะหน้าคอมเเม่"

เหมือนไอ้เสกจะทำเสียการใหญ่ มันดันนึกอยากสอดเข้ามาตอนเมียกำลังคุยโทรศัพ์กับน้าเเพรว สอดพรวดเข้าไปจนคนสวยต้องหรี่ตา ขมวดคิ้วเม้มปากเเน่นขาสั่นไหวๆ  มะเหงกของเธอให้ผัวไป1ดอก

"คันนั้นก็ได้ค่ะเเม่"

"ได้ค่ะเเม่"

พูดเสร็จครูเเววก็วางสาย เธอหันมามองผัวที่ยังงงๆ ให้ดำเนินการต่อได้เเล้ว

ไอ้เสกผวาลงไปกอดจูบกันครูเเวว ขณะเมียของมันตะหวัดขารอบเอวของมันไว้ให้ควยเเนบเเน่นกับหีขอวงเธอมากขึ้นกว่าเดิม

ไอ้เสกงงสุดๆ สองเเม่ลูกนี้คุยกันรวดเร็วกระชับฉับไวจริงๆ มันเริ่มจุบเมียมันไปกระเด้าไปช้าๆไม่เร่งรีบนัก


รถเบนซ์รุ่นไหม่ล่าสุดสีดำจอดอยู่ด้านตรงข้ามร้านเค้ก พี่เเชมเมือก่อนสงสัยว่าเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ที่ไหน ผู้หญิงที่สวยสง่าที่มีโครงหน้าเเทบจะเหมือนครูเเววเเละตุ้มหูชินจังคุ่นั้น หลังจากเหตุการณ์คราวนั้น พี่เเชมถึงรู้ว่าเธอคือผู้บริหารสูงสุดของบริษัทใหญ่ที่เธอไปฝึกงานอยู่ ผู้หญิงคนนั้นเธอใส่เสื้อยืดคอกลมลายการตูนสีขาวเเละกระโปรงสีฟ้าอ่อนสั้นถึงหัวเข่ารองเท้าเเตะ เเต่งหน้าเพียงเบาๆเท่านั้น  นี่เหรอคือชุดที่ผู้บริหารเขาใส่ออกมาเที่ยวนอกบ้านกัน  ไข่หวานที่นั่งอ่านหนังสือฟอเเทนรีบเด้งตัวขึ้นไปรับลุกค้าทันที

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ "
เธอทักทาย พี่เเชมถึงรู้ทันทีว่าท่านจำเธอได้ สาวเเชมคนสวยรีบยกมือไหว้
"สวัสดีค่ะท่าน"
สาวสวยดีกรีกรรมการบริษัทใหญ่ยิ้มน้อยๆให้สาวเจ้าของร้าน ตาซุกซนของเธอเเอบเเวบไปมองน้องชายเจ้าของร้านเเบบเนียนๆ เห็นมันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

เธอชี้นิ้วนั่นนิบนตู้โชว์ขนมอย่างเร็ว เพื่อเลือกเค้กเเบบที่ชอบ จะซื้อไปฝากคนที่บ้านสวน ไข่หวานรีบๆดูตามมือลูกค้าเเละพยายามจำให้ได้มากที่สุด ก่อนจะทบทวนรายการเเล้วเขียนกำกับ ท่านพยักหน้ายิ้มๆตอบรับ ไข่หวานจึงเริ่มทะยอยขนเค้กใส่กล่อง

"วันนี้มีเมนูเด็ดอะไรมั้งหนู"

"เค้กข้าวเหนียวไอติมมะนาวค่ะท่าน"

สาวสวยตรงหน้าพี่เเชม หน้านิ่วเเวบนึงเเต่หน้าสวยๆของเธอก็รีบกลับมาสวยเหมือนเดิมในชั่ววินาที

"ขอชุด1 ค่ะ"

เสียงจากด้านหลังร้านมีการเปิดตู้เย็นเเละลากของหลายอย่าง ในที่สุดกล่องเค้กหลายกล่องก็เตรียมเรียบร้อย มันกำลังเดินไปทางรถลูกค้า ยิ้มให้เธอคู่นึง

"เอาไว้หลังรถก็ได้ค่ะ "

ลูกค้าหันไปยิ้มให้ไข่หวานพร้อมๆกับเสียงประตูเปิดขึ้นไกลๆด้วยเทคโนโลยีไหม่ล่าสุดของปี1990 รีโมทรถยนต์

"พี่เเชม หนังสือธรรมะของเเม่อยู่บนเปลนั่งคับ ไข่ไปเที่ยวก่อนนะ"

oO(น้องต่ายสายร็อค เดี่ยวนี้อ่่านหนังสือธรรมะด้วย)
เธอเริ่มสนุกว่าถ้าพี่น้องคู่นี้รุ้ว่าเธอกับเเม่ของพวกเขารู้จักกัน จะเป็นไรบ้างนะ
โดยเฉพาะไข่หวาน

เเต่ความจริงไข่หวานรุ้จากรูปภ่าพในห้องลุงมือกีตาร์ชั่วคราวของครูเเววเเล้ว ว่าเเม่มันกับน้าเเพรวเคยไปไหนด้วยกันบ่อยโดยเฉพาะเวลามีงานเเสดงดนตรี


"อือ พี่กำลังจะปิดร้านเลย รอกลับกับพี่ไหมพีไปส่ง"

"ผมจะรีบไปเเล้วคับพี่"

"ตามใจ"

oO(โฟมา การโกหกที่ไม่ทำให้ใครเดือดร้อน)

ลูกค้าที่กำลังละเลียดเค้กเข้่าปาก เเอบวิจารณ์ไข่หวานในใจ

"เด่วไข่ ไม่กลับบ้านตังค์จะพอใช้เหรอ"
สาวเเชมมองน้องชายอย่างห่วงๆ

ทางนั้นสะดุดนิดหน่อย มันกำลังจะออกไปทางประตูหลังร้าน
"เหลือๆพี่ เเม่ให้มาตั้งเยอะ เเล้วไข่ได้พิเศษตอนไปออกงานปีไหม่ด้วย"

"มีเท่าไรทั้งกระเป๋านะ"
"1200 พี่"

สาวสวยนิ่งไปพักใหญ่ ไข่หวานรวยจากการไปเล่นดนตรีปีไหม่จริงๆด้วย

"พี่ให้ค่าช่วยเฝ้าร้าน"
เธอควักกระเป๋าให้น้องอีก300
ไข่หวานรีบขอบคุณพี่สาวเเล้วเดินไปหลังประตูหลังร้าน

พอหันกลับมา ลูกค้าหน้าร้านก็กินเค้กหมดเเล้ว ท่านกรรมการบริษัทบ่นๆว่าอยากได้ไปเเบบนี้ไปฝากคนที่บ้านบ้าง เเต่กลัวไอติมละลาย สาวเเชมจึงเสนอเค้กข้าวเหนียวมะนาวเวอร์ชั่นไม่ไอติม   คุณเเพรววดีอมยิ้มนึกในใจ ลูกๆน้องต่ายนี่พริ้วไม่เเพ้น้องต่ายเลย  เธอรอจนได้เค้กอีกกล่องนึง จึงจ่ายเงินเเล้วก็ขับรถออกไป